Σε μια περίοδο όπου ο ελληνικός ανεξάρτητος κινηματογράφος αναζητά διαρκώς νέους τρόπους έκφρασης μέσα σε ασφυκτικά παραγωγικά πλαίσια, το «Η Μεγάλη Σφαγή των Β' ΚΑΠΗ Αλίμου» του Αθανάσιου Τόμμυ Σκλάβου εμφανίζεται ως μια ιδιόμορφη και αδιαμφισβήτητα αντισυμβατική πρόταση. Πρόκειται για μια ταινία που αντλεί στοιχεία από το καλτ σινεμά, το exploitation και τη μαύρη κωμωδία, επιχειρώντας να συνδυάσει την πρόκληση με τον κοινωνικό σχολιασμό.
Από τον τίτλο κιόλας γίνεται σαφές ότι η ταινία δεν ενδιαφέρεται για τον ρεαλισμό ή τις συμβατικές αφηγηματικές φόρμες. Ο Σκλάβος κατασκευάζει ένα σύμπαν όπου η υπερβολή κυριαρχεί, με το γκροτέσκο να λειτουργεί ως βασικό εκφραστικό εργαλείο. Πίσω από τις ακραίες καταστάσεις και το αιματοβαμμένο χιούμορ διακρίνονται αναφορές σε ζητήματα όπως η μοναξιά της τρίτης ηλικίας, η κοινωνική περιθωριοποίηση και η αίσθηση εγκατάλειψης που βιώνουν ορισμένες κοινωνικές ομάδες.
Το μεγαλύτερο πλεονέκτημα της ταινίας είναι η αίσθηση δημιουργικής ανεξαρτησίας που τη διαπερνά. Ο δημιουργός ακολουθεί τη δική του καλλιτεχνική διαδρομή χωρίς εμφανείς συμβιβασμούς, γεγονός που χαρίζει στην ταινία μια αυθεντικότητα σπάνια για το σύγχρονο ελληνικό σινεμά. Η αφήγηση επιτρέπει στον εαυτό της να κινηθεί απρόβλεπτα, συχνά εις βάρος της συνοχής, αλλά προς όφελος της έκπληξης και της ιδιαιτερότητας.
Η σκηνοθεσία αξιοποιεί με ευρηματικότητα τους περιορισμένους πόρους της παραγωγής. Τα αυτοσχέδια ειδικά εφέ, η τραχιά εικόνα και η αισθητική του «χειροποίητου» δεν λειτουργούν απλώς ως συνέπεια του χαμηλού προϋπολογισμού αλλά μετατρέπονται σε αναπόσπαστο μέρος της ταυτότητας της ταινίας. Ωστόσο, η επιλογή αυτή δεν αποδίδει πάντα με την ίδια επιτυχία, καθώς ορισμένες σκηνές δείχνουν περισσότερο πρόχειρες παρά συνειδητά στιλιζαρισμένες.
Το χιούμορ αποτελεί βασικό άξονα του έργου και σε αρκετές περιπτώσεις πετυχαίνει τον στόχο του. Οι καλύτερες στιγμές προκύπτουν όταν η σάτιρα συνδέεται με παρατηρήσεις πάνω στην ελληνική κοινωνική πραγματικότητα, δημιουργώντας μια ενδιαφέρουσα αντίθεση ανάμεσα στο γελοίο και το δυσάρεστο. Παρ' όλα αυτά, η επαναλαμβανόμενη προσφυγή στην υπερβολή και στο σοκ περιορίζει συχνά τη δυναμική των αστείων, τα οποία δεν διατηρούν πάντοτε την αποτελεσματικότητά τους.
Το βασικότερο πρόβλημα εντοπίζεται στο σενάριο και στη δραματουργική του οργάνωση. Η ταινία συχνά μοιάζει να λειτουργεί ως μια αλληλουχία επεισοδίων και ευρημάτων χωρίς σαφή αφηγηματική κατεύθυνση. Ο ρυθμός παρουσιάζει αισθητές μεταπτώσεις, ενώ η έλλειψη δραματικής κλιμάκωσης καθιστά ορισμένα μέρη της προβλέψιμα παρά την εμφανή τους εκκεντρικότητα.
Παρά τις αδυναμίες της, η «Μεγάλη Σφαγή των Β' ΚΑΠΗ Αλίμου» παραμένει μια ξεχωριστή παρουσία στο τοπίο του ελληνικού ανεξάρτητου κινηματογράφου. Δεν πρόκειται για μια ταινία που επιδιώκει να απευθυνθεί σε ευρύ κοινό ούτε για ένα έργο που ενδιαφέρεται να ακολουθήσει τις κυρίαρχες τάσεις της εγχώριας παραγωγής. Αντίθετα, στηρίζεται στην ιδιορρυθμία, στον πειραματισμό και στην προσωπική έκφραση του δημιουργού της.
Συνολικά, πρόκειται για μια άνιση αλλά ενδιαφέρουσα κινηματογραφική απόπειρα. Οι αρετές της συνδέονται άμεσα με τις ίδιες τις αδυναμίες της: η ελευθερία γίνεται ασυνέπεια, η υπερβολή καταλήγει κάποιες φορές σε αυτοσκοπό, αλλά η προσωπικότητα και η τόλμη της παραμένουν αδιαμφισβήτητες. Ακόμη και όταν δεν πετυχαίνει πλήρως τους στόχους της, η ταινία καταφέρνει να ξεχωρίσει χάρη στην ιδιαιτερότητα και τη διάθεσή της να κινηθεί έξω από τα καθιερωμένα πλαίσια.
ΔΕΙΤΕ ΠΟΥ ΠΡΟΒΑΛΛΕΤΑΙ
https://www.cinemagazine.gr/r.asp?catid=38197&subid=2&pubid=131070915