Με απόλυτη επιτυχία και σε ένα έντονα συγκινησιακό κλίμα ολοκληρώθηκε η παρουσίαση του θεατρικού δρώμενου «Ευκαιρία να πω μια ιστορία», στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Νέων Δημιουργών ΕΚΠΑ 2026. Η παράσταση στέφθηκε με τεράστια επιτυχία, καταφέρνοντας να αγγίξει βαθιά τις ψυχές όσων βρέθηκαν εκεί.
Η αποδοχή από το κοινό ήταν κάτι παραπάνω από θερμή, καθώς οι θεατές παρακολούθησαν το δρώμενο με κομμένη την ανάσα, ξεσπώντας σε θερμό χειροκρότημα στο φινάλε. Το παρών έδωσαν επίσημοι προσκεκλημένοι, ακαδημαϊκοί και καθηγητές του Πανεπιστημίου, αλλά και οι υπεύθυνοι της διοργάνωσης του Φεστιβάλ. Όλοι τους μίλησαν με τα καλύτερα λόγια για το εξαιρετικό αποτέλεσμα, συγχαίροντας τους συντελεστές για τον σεβασμό και την καλλιτεχνική αρτιότητα με την οποία προσέγγισαν ένα τόσο βαρύ ιστορικό θέμα.
Το δυνατό κείμενο, που υπογράφει η Βερόνικα Λαχανά, έχει ως αφετηρία κάτι βαθιά βιωματικό: τη Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου. Βασιζόμενη στις ρίζες της και σε όσα γνωρίζει και φέρει ως Πόντια, η συγγραφέας δεν περιορίστηκε μόνο στο εθνικό μας πλαίσιο. Αντιθέτως, κατάφερε να κάνει το έργο ένα παγκόσμιο, οικουμενικό σύμβολο. Μέσα από το πρίσμα της δικής της αλήθειας, η παράσταση μίλησε γενικά για τις Γενοκτονίες όλου του κόσμου, για την ωμή ανθρώπινη βία, το συλλογικό πένθος και την ακατανόητη τάση των ανθρώπων προς την καταστροφή. Υπενθύμισε σε όλους πως ο πόνος δεν έχει σύνορα και πως η μνήμη είναι το πιο δυνατό όπλο ενάντια στη λήθη.
Καθοριστικό ρόλο στην επιτυχία και την τεράστια απήχηση του έργου έπαιξε η εξαιρετική σκηνοθεσία του Χρήστου Αρφάνη. Με όχημα τον ψυχολογικό ρεαλισμό, ο σκηνοθέτης δεν ανέβασε απλώς ένα έργο, αλλά δημιούργησε μια διαδραστική, βιωματική εμπειρία. Σπάζοντας τον "τέταρτο τοίχο", έβαλε τα τρία πρόσωπα-σύμβολα (τον Τσέτη, τη Μάνα και τη Δικαιοσύνη) να κινούνται ανάμεσα στο κοινό. Αυτή η επιλογή έκανε τους θεατές κοινωνούς του δράματος, μην αφήνοντάς τους περιθώριο να μείνουν σιωπηλοί ή αποστασιοποιημένοι μπροστά στο έγκλημα.
Οι δυνατές ερμηνείες των ηθοποιών (Μάρκος Βρεττάρος, Έλενα Τζώρτζη, Ευήνα Ηλιοπούλου) υπηρέτησαν άψογα το σκηνοθετικό όραμα, αναδεικνύοντας τις εσωτερικές συγκρούσεις των χαρακτήρων.
Κλείνοντας, το «Ευκαιρία να πω μια ιστορία» ήταν μια γροθιά στο στομάχι, μια πανίσχυρη καλλιτεχνική φωνή αντίστασης απέναντι στη "γενοκτονία της μνήμης", που απέσπασε τον σεβασμό και τον θαυμασμό όλων των παρευρισκομένων